Deel 5 van A Circus Carol De Pastoor

 Vandaag deel 5 van onze superkerstserie A Circus Carol. Als gast niemand dan orthopedisch chirurg Jan de Lint, die tegenwoordig  prachtige boeken schrijft, zoals `Ana Paes` een historische roman uit Nederlands Brazilië.

Jan de Lint koos voor de Pastoor, of eigenlijk ik zag wel een beetje als een geestelijke, al is de Pastoor eigenlijk een bijnaam. Misschien omdat hij `Ana Paes` door een gereformeerde geestelijke laat vertellen. Lees zijn boeken. Maar eerst Jan´s knipoog in zijn bijdrage aan ons feest. 

Kerstverhaal De Pastoor

Het is lang geleden gebeurd, in de tijd dat de winters nog koud waren, dat we nog antraciet stookten in een potkacheltje. We hadden nog niet zo lang een telefoontoestel in huis, zo’n bakelieten monster met een draaischijf die ratelde en dat was al een technisch wonder, in díe tijd dus. Van mobiele telefoon hadden we nog nooit gehoord en het “mannetje-op-de-maan” bestond nog alleen in sprookjesboeken. We stuurden nog een ansichtkaartje naar huis als we op vakantie waren en de melkboer kwam nog aan de deur. Zó lang geleden dus. 

En ik vertel het omdat ik me eigenlijk dood schaam dat het gebeurd is. Dan hoop ik maar dat ik, door het te vertellen, mijn gemoed van een zware last heb verlost. Want ik heb het nog nooit eerder aan iemand verteld. En eigenlijk als ik het nu zit te vertellen krijg ik weer de neiging om maar weer mijn mond te houden en die gebeurtenis maar weer gewoon op te slaan in dat gedeelte van mijn brein waar alle nare herinneringen bewaard worden. Een soort opberglaatje dus, iets tussen de keukenla bij ons thuis, waar alle rommel die geen vaste plek had in gesmeten werd en het ijzeren kluisje waar alle belangrijke paperassen in werden opgeborgen. En dan hoop ik maar dat dat laatje nooit meer opengaat. 

Maar je weet het niet. Je wordt ouder en je denkt wel eens na. Als je TV kijkt zie je ook zoveel om over na te denken. Al die programma’s waarin mensen over hun verleden vertellen of hun verzwegen familie in de armen vallen of mensen die hun oude liefde ontmoeten. Ja zelfs mensen die hun onderlinge onmin bij een diner moeten uitpraten. Dat geeft allemaal te denken en als ik zo’n programma zie gaat dat laatje van die oude gebeurtenis op een heel klein kiertje open. En dat geeft weer te denken. Laatst sprak ik een vriend van een neef van de buurvrouw die iets soortgelijks heeft meegemaakt en daar nu pas over kon vertellen. Aan het eind van zijn relaas had hij tranen in zijn ogen. Ik zei toen: “Tja, ik weet er alles van”. “Echt waar?” zei hij verwonderd. En het idee dat ik er alles van wist gaf hem zichtbaar troost. 

Maar goed ik was dus nog heel jong toen het gebeurde. En in je jeugd doe je soms domme dingen. Dingen waarvan je later denkt “Hoe dom heb ik kunnen zijn om dit te zeggen of dat te doen”. Maar ja, gedane zaken nemen geen keer, hè? Dat is met leuke dingen in het leven zo, maar met zo iets vreselijks wat mij is overkomen ook. Ik ben in elk geval reuze blij dat ik het nu aan jullie heb verteld. Nu weten jullie er ook alles van. 

De Pastoor